zaterdag 25 maart 2017

Biesbosch

Vogelen met P. In de Biesbosch. Aan (auto)reizen heb ik een broertje dood, maar de kans om dit gebied te verkennen wilde ik me niet laten ontgaan. Met de ultrasportieve P. (schaatsen, wielrennen) was het een ervaring apart. Power-vogelen! Met de auto snelde hij van de ene naar de andere plas. Ter plekke werd het gebied gescand met de telescoop, waarna het aanwezige gevogelte op de smartphone werd ingevoerd. En daarna hop, de auto weer in voor de volgende plas. Waarbij ik continu te laat was met mijn veiligheidsgordel vastklikken voordat het alarmpiepje afging. Omdat ik nog met m'n verrekijker, fototoestel of de riem zat te klungelen. Terwijl P. in dezelfde tijd de telescoop in de achterbak opborg, weer wat vogels invoerde en de auto startte. (De man is ongeveer zeveneneenhalf keer zo snel als ik. Vermoedelijk leeft hij in een andere tijdsdimensie.)

Volop enthousiaste uitroepen tijdens het zoeken naar de vogels. 'Zomertaling! M'n eerste dit jaar!' 'Witgatjes! Vijf!' 'Waterpieper! Z'n borst begint al mooi zomerroze te worden!' 'Hoor je dat? Cetti's zanger! Geheimzinnig vogeltje dat je nooit te zie... daar vliegt-ie!' Grutto's! Hónderden! Hier gaan we een half uur naar kijken!' 'Zee-arend...!'

Op een zee-arend had ik niet durven hopen. Hoogstens op een exemplaar van drie milimeter groot in m'n verrekijker. We kregen twéé exemplaren van drie milimeter groot in de verrekijker! En in P's telescoop waren ze wel zes milimeter groot en kon ik zelfs wat kleurcontrast op de vleugels ontwaren. Zonder gekheid, hartstikke leuk om de vliegende deuren nu eens in het echt gezien te hebben. Met gekheid: ook al waren het in dit geval vliegende madurodamdeuren.



Razendleuk geluid maakt die cetti's zanger overigens. Een kort explosief knalletje uit het struikgewas. Heerlijk makkelijk herkenbaar voor een beginnend vogelaar als ik.

Helaas voor de fotoliefhebbers; van tevoren had ik me voorgenomen om 'in het moment' te gaan zitten en lekker te genieten van vogeltjes in mijn verrekijker. Dus me niet bezighouden met hoe fotovriendelijk het licht was, of ik de vogels op tijd in de lens zou krijgen en me afvragen of het harde werk me een scherp plaatje met een mooie compositie zou opleveren. Bij één van de waterpiepers heb ik eerlijk gezegd nog wel een mislukte poging tot een foto gewaagd. En die honderden grutto's nodigden natuurlijk ook wel uit voor een paar mooie plaatjes.




M'n eerste waterpieper. Of nou ja, een van de eerste die dag. Ik wist niet dat die beestjes zo onscherp waren!




Grutto's. Klik voor groot. Als je daar zin in hebt.




Ze zijn (nog) niet goedgekeurd op waarneming.nl maar ik dacht dat die voorste twee IJslandse grutto's waren. En nee, ze staan niet op elkaar. Dat is gezichtsbedrog.


Edit: volgens mij zijn het helemaal geen IJslandse grutto's. Ik roep maar wat. Binnenkort de verschillen maar eens goed bestuderen.





Op dezelfde gruttoplas zaten ook zo'n honderdvijftig kluten. Het bruin, lichtblauw, donkerblauw in combinatie met de spierwitte kluten op deze onscherpe, slecht belichte foto vond ik wel mooi. Jammer dat die smient (?), wintertaling (?) er ook zo nodig bij moest gaan staan.



Hier doet de wintertaling het wel leuk.




Deze zéér artistieke foto van een grote Canadese gans op de Hatertse vennen schoot ik eerder deze week en wilde ik jullie niet onthouden. (Ik schoot ook een foto van een blauwe reiger maar die wil ik jullie wel onthouden.)

BewarenBewaren

dinsdag 21 maart 2017

Oefenen met de camera [2]

Snel even de Ooijpolder ingedoken om nog wat met m’n camera te oefenen. Licht in de vroege ochtend óf de vroege avond schijnt het mooist te zijn, dus dat komt goed uit zo rond zessen 's avonds. Hoe ik hem op de juiste manier scherpstel moet ik nog zien uit te vissen. Vooralsnog worden rietstengels die voor mijn onderwerp staan, of struiken áchter mijn onderwerp meestal scherp en het (veelal) vogeltje zelf onscherp. 



Terloops schiet ik een plaatje van een zwemmende grauwe gans. Thuis krijg ik spijt dat ik er niet wat meer mijn best op had gedaan. Want het licht en de kleuren vind ik mooi. 



Ik snijd er een compositie uit waar ik niet helemaal tevreden over ben. Gevoelsmatig klopt hij niet. Maar als plaatje van een beginnend vogelgraaf kan hij wel op waarneming.nl. En op m’n blog. Bovendien heeft de gans een intrigerende blik in z’n ogen en dat maakt een hoop goed. Het is verder wel de bedoeling dat foto’s van ordinaire vogels in de toekomst gewoon zonder tegensputtering in orde zijn.



Een roodborsttapuit bovenop een tak in de zon lijkt ideaal om te fotograferen. Maar de lucht is saai blauw en de takjes iel en kaal. Ik schiet toch een tiental foto’s waarvan bovenstaande me het beste bevalt. Een mooie krachtige houding met z’n koppie fijn en profil. Verder helaas wel een tien in een dozijn roodborsttapuitfoto. (Ik mopper graag.)



Eens kijken wat er gebeurt als ik flink inzoom. Juist. Niet helemaal scherp genoeg, en ondanks dat het een prachtig vogeltje is best een saaie foto.



Dan liever wat meer afstand. Met behulp van de takjes probeer ik er wat meer compositie in te snijden. Maar de ultieme roodborsttapuitplaat zal nog wel even op zich laten wachten. Er zit niets anders op dan me flink in de (vogel)fotografie te verdiepen. Wel een opluchting dat mijn bewijsplaatjes van de wat meer zeldzamere of lastig te determineren vogels gewoon schots, scheef en onscherp van mezelf mogen zijn!

Edit: er loopt een bijna onzichtbare rietstengel over de kop van de gans zie ik nu. Verdikkie!

Slechtvalk

'Hier ziet Gremmen mij vast niet!', dacht-ie. Mooi mis!


maandag 20 maart 2017

Kruis

Eerder vandaag vroeg ik me af wat de gekruiste snavels van die scholeksters te betekenen hadden. Zojuist zag ik het: 



'Verwijder ons van waarneming.nl, Mars. Denk aan onze privacy!'

IJseend

Afgelopen weekend moest er natuurlijk weer hoognodig gevogeld worden. En bij tijd en wijlen kwam daarbij de fotocamera uit de fietstas voor een mooi stilzittend vogeltje of een bijzondere waarneming.



Maar hier heb ik de camera voor gekocht. (Pijltje naar boven.) Om een steltlopertje op zestig meter afstand te kunnen determineren zonder met een loodzware, peperdure telescoop op pad te hoeven. Kwaliteit van de foto doet er minder toe. Al probeer ik er wel nog wat compositie in te snijden. Van dit vogeltje maakte ik zonder na te denken een (vrij) vaak voorkomende oeverloper. Al is het daar nog wel wat vroeg voor. Na de reactie 'Nog een keer kijken!’ van een waarneming.nl-beheerder maakte ik er een witgat van. Weer mis. Drie keer is scheepsrecht; op dit moment ga ik voor de bonte strandloper.


Op dezelfde slijkrand dacht ik een bontbekplevier te ontwaren. Ik meende iets geels bij zijn snavel te zien. Maar dat kan ook een verdwaalde pixel zijn. Dus het is waarschijnlijk een 'gewone’ kleine plevier. Op deze tevergeefse bewijscollage kun je overigens wel mooi het gekromde snaveltje van de eerder getoonde vermoedelijke bonte strandloper zien.



Geen puf om een uur te fietsen voor een geoorde fuut, dus ik ging wat dichter bij huis op zoek naar de een dag eerder gesignaleerde blauwborst. Die liet zich niet zien. Een op een heg zittende, minstens zo mooie ringmus (ja, toch?!) gaf me wel mooi de gelegenheid om een close-up uit te proberen. Net als bij andere van dit soort natuurfoto’s lijkt het net of er iemand een gekleurd scherm achter het beestje omhoog houdt. Wat die foto’s mijns inziens een fotostudio-achtige sfeer geeft. Die mij niet zo bevalt. De ellende met dit type natuurfoto’s, of eigenlijk natuurfoto’s in het algemeen, is dat het bijna onmogelijk is om er een stempel van de maker op te drukken. Het plaatje zou zowat door iedereen met een redelijke camera gemaakt kunnen zijn. Bij een tekening bijvoorbeeld pik je er meestal moeiteloos de tekenaar uit.



Zomertaling. Naar deze eend heb ik me vorige jaren helemaal suf gezocht. Dit jaar ben ik hem al drie keer tegengekomen. Of ik zoek beter, of ze zijn minder zeldzaam dan ik dacht.



Scholekster. Zoveel bij elkaar (uitgezoomd zo’n vijftien stuks) was ik er nog niet eerder tegengekomen. Grappig hoe de twee vogels in het midden een kruisteken maken met hun snavels. Het is vast een geheim signaal. Maar voor wat? En voor wie? Wederom schiet mijn vogelkennis ernstig tekort!



Kokmeeuw. Langzaamaan begin ik meeuwen steeds leuker te vinden. Op deze foto zie je mooi drie stadia van de overgang van winter- naar zomerkleed.
Zwart-witfoto met hier en daar wat tintjes roodbruin. Lijkt het wel.



Ik kom mijn zondagavond heus wel door.



Een nijlgans die denkt dat hij een ooievaar is. Lelijke foto. Maar wel grappig. Vind ik.


Als ik Schotse vogelaar M. tegenkom dan heeft hij altijd iets bijzonders gezien. Daar kamt hij ieder weekend heel precies de Ooijpolder van voor naar achter voor uit. Deze keer vond hij een dode das, twee zwartkopmeeuwen (die ik helaas niet tussen bovenstaande kokmeeuwen kon terugvinden) en een zeldzame ijseend. Dat zou een nieuwe Gelderse vogel voor mij zijn! Dus ik fietste met spoed naar haar (het was een vrouwtje) vermoedelijke verblijfplaats.



Aldaar kon ik de vogel niet terugvinden tussen alle minuscule stipjes aan de verre overkant van de plas. Gelukkig werd ik vanaf de dijk toegefloten (geen koekoeksgeluid deze keer) door vogelechtpaar J. en E. en mocht ik door hun telescoop een blik op het welzeker aanwezige beestje werpen. 


Ik had me een enorme eend voorgesteld, maar ze bleek half zo klein als een gemiddelde fuut. Wat haar in mijn ogen gelijk een stuk delicater en mooier maakte. Benieuwd of ze nog een tijdje op deze plek blijft. Of er al snel weer vandoor gaat.* Dit was de beste foto, althans een uitsnede, van het veertigtal plaatjes dat ik met uitgestrekte telelens geschoten heb in de richting waarvan ik vermoedde dat het beestje zou zitten. Op m'n computerscherm kon ik haar pas echt ontdekken. (Ik moet een nieuwe bril geloof ik.)



Afscheidsfoto van de kolganzen. De meeste zijn alweer naar het noorden vertrokken. En deze jongens zullen ook wel niet lang meer blijven. Jammer, want het is zó leuk als ze met honderden tegelijk, luid gakkend, vlak over je hoofd scheren.

*Edit: helaas, ze is er alweer van tussen.

zaterdag 18 maart 2017

Heggenmus


De zang van een heggenmus. Om het niet dubbelop te zeggen. (Het gevaar van te snel tweeten.) En dat ik er met m'n nieuwe camera, door mijn raam heen, een 'bewijsfoto' van kan maken over een afstand van ruim dertig meter. Gewoon uit de hand. Ik krijg gewoon lol in het leven van al dat gevogel!

vrijdag 17 maart 2017

Oefenen met de camera

(Ik heb m'n blog wat uit elkaar getrokken. Dan hoef je de foto's niet steeds aan te klikken.)

Wat is dat moeilijk zeg, vogels fotograferen. Je hebt continu de zoomlens nodig. Wat betekent dat je vooral bezig bent de camera zo stil mogelijk te houden omdat je onderwerp bij de geringste beweging buiten beeld valt. En die geringste beweging is meestal gewoon de ontspanknop indrukken. Resultaat: scheve, compositieloze, geheel of gedeeltelijk onscherpe foto’s. Met als vaste regel: hoe zeldzamer de vogel, hoe onscherper de foto. En dan begin ik nog niet eens aan vliegende vogels. Nou ja, oefening baart kunst, zullen we maar denken. Tweehonderdtweeënzeventig foto’s (!) maakte ik gisteren. Met streng selectiewerk en veel rechtzet-, inzoom- en bijsnijwerk in Photoshop hield ik onderstaande plaatjes over.


















De Sprok-ooievaars aan de Bemmelsedijk zitten weer op hun nest. Dit was een gelukstreffer. Eigenlijk zoomde ik per ongeluk te ver in en drukte ik vervolgens af.



















Vrouwtje wilde eend. Ze stak eerst heel grappig alleen haar nek boven de knotwilg uit. Maar toen zat mijn camera nog in de fietstas. Eigenlijk hoopte ik op deze plek op een steenuil. Maar dit plaatje is misschien nog wel leuker.



















Kievit. Helaas niet helemaal scherp. Maar ze staan zo leuk naast elkaar. Met hun spiegelbeeldjes. Langs de A23, vlakbij Arnhem werkt men aan een klein natuurgebied waar heel veel leuke vogels komen. Die allemaal schrééuwen om een telelens.





















Tureluurtje. 






















De wat meer bijzondere en schuwe zomertaling. Herkenbaar aan zijn opvallende wenkbrauwstreep. Achter die paaltjes zijn ze riet aan het verbouwen. Afgeschermd met gaas om te voorkomen dat ganzen de hele boel opvreten. 





















Een ietwat overbelichte stormmeeuw. Omringd door grutto's. Van die laatste zaten er zo'n honderdeen op de plas. Binnenkort gaan ze zich over de omliggende weilanden verspreiden om, hopelijk succesvol, te broeden.





















Met de klok mee: bergeend, kluut, kokmeeuw, stormmeeuw en nog een bergeend. Kwalitatief een slechte foto, maar ik vind hem wel heel leuk. Vier soorten vogels in een cirkeltje bij elkaar.





















Pijlstaart. (Zo heet-ie echt.)





















Nijlgans. 'Exoten'. Ooit ontsnapt of losgelaten om zich vervolgens met succes voort te planten. Net als bijvoorbeeld de halsbandparkiet. Als serieus vogelaar zou ik ze dus met de nek moeten aankijken. Maar ze hielden hun hals zo leuk simultaan scheef. Jammer dat het licht zo slecht is.





















Kleine plevier. Alsof ik de kloonstempel in Photoshop heb gebruikt. Wat niet zo is. Onscherp maar leuk genoeg om hier te plaatsen.





















Nijmegen heeft haar eigen slechtvalken. Misschien zelfs wel drie paartjes. Als je bovenop de Waalbrug één of twee zwarte stipjes ziet zitten, dan is de kans groot dat je met het snelste dier ter wereld te maken hebt. (Bij een afgerichte slechtvalk schijnt ooit een duiksnelheid van 389 kilometer per uur gemeten te zijn!) Ook op de Sint-Stevenstoren laten ze zich zien. 






















Iets dichterbij. Vanaf de Bemmelsedijk gefotografeerd.




















En zo kun je hem vanaf de brug zelf zien zitten. Ik word al duizelig als ik naar het plafond kijk, dus het maken van deze foto, op een hoge door het voorbijrazende spitsverkeer stevig schuddende brug, was geen onverdeeld genoegen.




















Toch nog durven inzoomen. Een haarscherpe foto was echter teveel gevraagd in deze situatie.

Zo. Laat de uit het zuiden terugkerende blauwborsten maar tot mij komen!
BewarenBewarenBewarenBewaren